Modele sieci

Brak wiedzy na temat systemów marketingu sieciowego powoduje, iż są one często mylone. Dlatego też postaram się w skrócie wyjaśnić różnice występujące pomiędzy nimi.

Model jednopoziomomowy (francheising)

Model ten oparty jest na licencjonowaniu określonej działalności, bez możliwości udzielania własnej licencji następnym podmiotom przez licencjobiorcę. Najbardziej znane przykłady to: stacje benzynowe (np. SHELL, Orlen), hotele (np. Mariott, Holliday Inn), restauracje (np. McDonald's, Pizza Hut). Szerokość struktury sieci jest ograniczona nasyceniem rynku daną usługą, wiąże się ze znacznymi kosztami startu i innymi wymaganiami. Polega na uzyskaniu możliwości rozwijania własnego biznesu według określonego, sprawdzonego wzorca, w zamian za drogą licencję, ale bez możliwości pośredniczenia w udostępnianiu licencji na taki biznes następnym zainteresowanym.

Model schodkowy z oderwaniem (marketing wielopoziomy)

Stanowi rozwinięcie modelu jednopoziomowego, polegające na umożliwieniu udostępniania licencji przez licencjobiorców następnym podmiotom. Najbardziej znane przykłady to: AMWAY Corp., Avon, Herbalife, ORIFLAME. Umożliwia uzyskanie przez licencjobiorcę zysków większych od osoby wprowadzającej poprzez oderwania się od niej na pewnym, określonym poziomie obrotów, dochody pochodzą wyłącznie z obrotu towarowego, zatem wynagradza za wykonaną pracę. Zarówno szerokość jak i głębokość struktury nie jest sztucznie ograniczona. Niskie koszty startu, praktycznie brak jakichkolwiek ograniczeń. Polega na uzyskaniu możliwości rozwijania własnego biznesu według określonego, sprawdzonego wzorca w zamian za niską licencję, z możliwością pośredniczenia w udostępnianiu licencji na taki sam biznes następnym zainteresowanym, co do pewnego poziomu daje udział w zyskach z obrotów biznesów, które powstały za naszym pośrednictwem. Biznesy takie bazują głównie na konsumpcji własnej /model prosumenta/ dzięki zastosowaniu programów lojalnościowych.

Sprzedaż bezpośrednia

Przypomina strukturą jak i zasadami model schodkowy z oderwaniem. Różnica polega na tym, że aby zarabiać pieniądze w biznesie sprzedaży bezpośredniej, trzeba trudnić się sprzedażą detaliczną, nazywaną często domokrąstwem. Wynika to z tego, że biznesach takich oferuje się produkty trwałe jak odkurzacze, filtry do wody czy naczynia do gotowania na parze, tak więc element zarabiania na konsumpcji własnej nie jest możliwy do zrealizowania.

Podobnie wygląda sytuacja firm rozwijanych w oparciu o model schodkowy z oderwaniem, ale posiadających ograniczony asortyment produktów, zwykle do jednej lub dwóch branży, jak kosmetyki czy suplementy diety. Chociaż konsumpcja własna ma w nich zastosowanie, to obroty uzyskiwane w ten sposób są dość niskie i wymuszają także trudnienie się sprzedażą detaliczną.

Model piramidalny /matrycowy - znany także jako system sprzedaży lawinowej/

Model przestępczy, podszywający się pod model schodkowy z oderwaniem. Nie ma możliwości oderwania się od osoby wprowadzającej, zatem dochody zależą od momentu przystąpienia do struktury, dochody - pomimo pozorów produktu wprowadzanych w niektórych strukturach - pochodzą z werbunku, czyli z opłat osób wciąganych do sieci, tak więc wynagradza się za miejsce w strukturze. Szerokość i głębokość struktury jest sztucznie ograniczona, zwykle do 3 osób w szerokości i 5 w głębokości. W piramidach albo nie ma wcale produktów, albo nie mają one żadnej realnej wartości, mają jedynie prowokować przepływ pieniędzy od wciąganych osób.

MODEL W POLSCE ZAKAZANY I ŚCIGANY na podstawie
"Ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji".

System argentyński /system korporacyjny/

Model przestępczy, polega na zrzeszaniu się w grupach samofinansujących się klientów. Uczestnicy systemu przez ustalony czas, co miesiąc, wpłacają pewną kwotę, tzw. ratę. Raty te tworzą fundusz grupy, przeznaczony na uzyskanie tzw. produktu (towaru) określonego w umowie, czyli np. pożyczenie pieniędzy jednemu z członków grupy.(...) W zależności od konsorcjum akty asygnacyjne są losowane bądź licytowane, czasem stosowana jest metoda mieszana. Licytacja polega na deklaracji członków grupy, jaką wielokrotność miesięcznej raty są w stanie jednorazowo wpłacić do systemu. Klient, który zadeklaruje najwięcej i wywiąże się z obietnicy, otrzyma np. pożyczkę, samochód. Gdy w funduszu uzbierane zostaną środki z kolejnych rat, następuje kolejny akt asygnacyjny. Sytuacja taka powinna być powtarzana do momentu, aż wszyscy uczestnicy otrzymają produkt, czyli np. pożyczkę. Niektórzy uczestnicy grupy, którzy nie mają szczęścia w losowaniu bądź nie zadeklarowali wystarczającej liczby rat, mogą na swój produkt czekać do końca planu, nawet kilka/kilkanaście lat, cały czas płacąc raty.

MODEL W POLSCE ZAKAZANY I ŚCIGANY na podstawie
"Ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji".